Αν βρεθεί κανείς στον Δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης, ανάμεσα στους ήχους από φορτηγά που διασχίζουν τις μεγάλες αρτηρίες και στα μπαλώματα ασφαλτοστρώσεων που δείχνουν πότε-πότε μια προσπάθεια βελτίωσης, θα νιώσει μια παράδοξη αντίφαση: έναν τόπο ταυτόχρονα οικείο και ξεχασμένο.
Η φωνή των πολιτών είναι διαχρονικά η ίδια: «Πού είναι οι πεζοδρόμοι;» – «Γιατί το πράσινο είναι τόσο λίγο;» – «Γιατί αισθανόμαστε ότι μένουμε πίσω;». Το παρακείμενο hot spot και οι βιοτεχνικές εγκαταστάσεις του παρελθόντος έχουν αφήσει αποτύπωμα στη συλλογική αντίληψη περί εγκατάλειψης. Το κυκλοφοριακό χάος, η έλλειψη ελεύθερων χώρων και ο υποφωτισμός σε γειτονιές όπως η Μενεμένη και τα Παλιά Σφαγεία συμπληρώνουν την εικόνα.
Ωστόσο, δεν είναι όλα μαύρα. Η αναμόρφωση του Άλσους Αμπελοκήπων αποτέλεσε ανάσα, ειδικά για τις οικογένειες και τους ηλικιωμένους. Η ανακαίνιση πολιτιστικών χώρων, όπως του Δημοτικού Κινηματογράφου “Αλέξανδρος”, δείχνει μια προσήλωση —έστω αποσπασματική— στην έννοια της πολιτιστικής αναβάθμισης. Οι εκδηλώσεις του καλοκαιριού έφεραν χρώμα και ζωή, και η νεολαία ανταποκρίθηκε.
Όμως, αυτά δεν αρκούν. Όπως είπε κάτοικος της οδού Πόντου: «Μας ρωτούν για έργα βιτρίνας, αλλά δεν περπατούν στο πεζοδρόμιο που σπάει κάθε πέντε μέτρα». Σε μια εποχή που η Θεσσαλονίκη αναζητά ένα νέο μοντέλο πόλης με οικολογικό και κοινωνικό πρόσημο, ο Δήμος Αμπελοκήπων-Μενεμένης κινδυνεύει να μείνει στο περιθώριο, αν δεν υπάρξει ένα γενναίο σχέδιο για τη βιώσιμη μεταμόρφωσή του.
Η ελπίδα είναι εκεί —στα πρόσωπα των πολιτών που αγαπούν τον τόπο τους, στους εκπαιδευτικούς που παλεύουν σε σχολεία με ελλείψεις, στους εργαζόμενους που δεν σταματούν να απαιτούν το αυτονόητο: μια πόλη που σέβεται τον κάτοικο και δεν τον αφήνει μόνο του.
Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, αλλά υπάρχει. Αρκεί κάποιος να τον χαράξει με σχέδιο, διαβούλευση και το βλέμμα στο αύριο.
ditika.gr
