Κάτοικοι της περιοχής καταγγέλλουν ότι για καιρό υπήρχαν παράπονα, φωνές, οχλήσεις και ανησυχία για τον τρόπο που ζούσαν αυτά τα ζώα, χωρίς ουσιαστική ανταπόκριση από τις αρχές. Μόνο όταν η υπόθεση πήρε μεγάλη δημοσιότητα, όταν τα πλάνα έπαιξαν σε πανελλαδικά κανάλια και τα sites γέμισαν τίτλους περί «φρίκης στον Εύοσμο», ξεκίνησε πιο συντονισμένη κινητοποίηση.
Αυτή η ακολουθία – σιωπή, καταγγελίες, αδιαφορία, μετά έκρηξη ενδιαφέροντος όταν «γράφει τηλεόραση» – δεν είναι πρωτοφανής. Είναι, δυστυχώς, σχεδόν ο κανόνας όταν μιλάμε για ζώα συντροφιάς και αδέσποτα:
- Πολίτες χτυπούν πόρτες, στέλνουν emails, παίρνουν τηλέφωνα.
- Ο Δήμος περιορίζεται σε τυπικές απαντήσεις, παραπέμπει «αλλού», ή κρύβεται πίσω από τη γνωστή φράση «δεν υπάρχουν πόροι».
- Μόλις η ιστορία γίνει viral, τότε εμφανίζονται εξαγγελίες, συσκέψεις, «άμεσες παρεμβάσεις» και δηλώσεις συμπάθειας.
Και κάπως έτσι, οι γάτες του Ευόσμου – πρώτα φυλακισμένες σε ένα σπίτι, ύστερα παρατημένες σε χώρο του Δήμου ή στους δρόμους – γίνονται για λίγο κεντρικό θέμα. Μετά, κινδυνεύουν να ξαναγίνουν αόρατες.
Οι ευθύνες του Δήμου: όχι μόνο διαχείριση της κρίσης, αλλά πολιτική πρόληψης
Ο Δήμος Κορδελιού – Ευόσμου δεν μπορεί να περιορίζεται στο ρόλο του «πυροσβέστη» μετά το σκάνδαλο. Έχει συγκεκριμένες, θεσμοθετημένες υποχρεώσεις:
- Οργάνωση προγράμματος στειρώσεων, εμβολιασμών και σήμανσης (τσιπ) για τα αδέσποτα ζώα.
- Συνεργασία με φιλοζωικά σωματεία και εθελοντές, έτσι ώστε να υπάρχουν δομές φιλοξενίας, σίτισης και περίθαλψης.
- Γραμμή καταγγελιών και άμεσης παρέμβασης όταν πολίτες ενημερώνουν για κακοποίηση ή ακραίες συνθήκες διαβίωσης ζώων.
- Διαφάνεια: τι κονδύλια διατίθενται για τα αδέσποτα, πώς αξιοποιούνται, ποια είναι τα αποτελέσματα σε αριθμούς (πόσα ζώα στειρώθηκαν, πόσα υιοθετήθηκαν κ.λπ.).
Όταν όλα αυτά είναι ανύπαρκτα ή λειτουργούν μόνο στο χαρτί, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο:
Υποθέσεις σαν τις γάτες στον Εύοσμο δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Είναι προϊόν μακροχρόνιας αδιαφορίας.