Λίγους μήνες μετά το πρώτο ρεπορτάζ για την υπόθεση με τις γάτες στον Εύοσμο, νέες αναφορές και καταγγελίες πολιτών επαναφέρουν το ίδιο μοτίβο που τότε είχε περιγραφεί: προειδοποιήσεις, τηλεφωνήματα, emails – και ύστερα σιωπή. Μέχρι να «γράψει» το θέμα. Και τότε, ξαφνικά, συσκέψεις, εξαγγελίες και δηλώσεις.
Στο επίκεντρο των νέων καταγγελιών βρίσκεται η εικόνα εγκατάλειψης της καθημερινής διαχείρισης των αδέσποτων και η αίσθηση ότι οι δημότες καλούνται να υποκαταστήσουν τον Δήμο Κορδελιού – Ευόσμου: να ταΐσουν, να περιθάλψουν, να πληρώσουν στειρώσεις, να αγοράσουν φάρμακα και καταφύγια. Με δικά τους χρήματα.
«Από τα Χριστούγεννα του 2024 προσπαθώ για στειρώσεις – τίποτα»
Σε νεότερη καταγγελία που περιήλθε σε γνώση μας, πολίτης της περιοχής αναφέρει ότι από τις 17/12/2024 επικοινώνησε με τον αρμόδιο αντιδήμαρχο Δημοτικής Αστυνομίας και υπεύθυνο για τα αδέσποτα ζώα, κ. Βασίλη Αϊβαζίδη, στέλνοντας φωτογραφίες και ζητώντας παρέμβαση. Όπως καταγγέλλει, έλαβε διαβεβαίωση ότι «θα αναλάμβανε δράση», ωστόσο «μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει καμία ενέργεια».
Η ίδια καταγγελία περιγράφει μια γειτονιά που ζει πλέον με τα συμπτώματα του ανεξέλεγκτου πολλαπλασιασμού: καυγάδες αρσενικών γατών, συνεχείς φωνές, τραυματισμοί, έντονη δυσοσμία από περιττώματα, ακόμη και ζώο που – όπως αναφέρεται – «έχει χάσει το μάτι του και κουτσαίνει». Γίνεται επίσης λόγος για βίντεο ντοκουμέντο από συμπλοκές, αλλά και για περιστατικά θανάτων από διερχόμενα οχήματα.
«Δεν έχουμε στήριξη από τον δήμο. Λένε ότι δίνουν φαγητό μέσω ενός γείτονα… αλλά αυτό δεν φτάνει», αναφέρει. Σύμφωνα με την καταγγελία, οι κάτοικοι αγοράζουν επανειλημμένα τροφές και κονσέρβες, φάρμακα όταν χρειαστεί, ακόμη και σπιτάκια για να προστατευθούν τα ζώα από κρύο και βροχή.
Η «μικρή βοήθεια» που δεν λύνει το πρόβλημα
Ένα από τα βασικά σημεία που επανέρχονται στις νέες αναφορές είναι ότι – ακόμη κι αν υπάρχει κάποια περιοδική σίτιση – αυτή δεν αντιμετωπίζει τη ρίζα του προβλήματος: τις στειρώσεις, τον έλεγχο πληθυσμού και τη συστηματική κτηνιατρική φροντίδα.
Όταν δεν υπάρχει οργανωμένο πρόγραμμα, οι συνέπειες είναι προβλέψιμες: συνεχείς εγκυμοσύνες, αύξηση αδέσποτων, περισσότερα ζώα σε κακή κατάσταση, περισσότερες συγκρούσεις, περισσότερα παράπονα – και τελικά, περισσότεροι κίνδυνοι τόσο για τα ίδια τα ζώα όσο και για την καθημερινότητα των κατοίκων.
«Εμφανίζονται μόνο για να σωθούν επικοινωνιακά»
Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η αναφορά πως, όταν ο/η καταγγέλλων/ουσα προχώρησε σε διαδικασίες καταγγελίας και επικοινωνίας με αρμόδιους φορείς, τότε – όπως υποστηρίζει – υπήρξαν κινήσεις «για να μη φανεί ότι δεν γίνεται τίποτα», με επίκληση συνεργασιών και δράσεων «στα χαρτιά».
Στο ίδιο πλαίσιο, γίνεται λόγος για δημόσιες αναρτήσεις και «story» στα social media που παρουσιάζουν εικόνα ενδιαφέροντος, την ώρα που – σύμφωνα με τους πολίτες – η πραγματικότητα στη γειτονιά τους παραμένει αμετάβλητη.
Το πρώτο ρεπορτάζ και η ευθύνη που δεν τελειώνει στο “μετά”
Σε προηγούμενο άρθρο είχε καταγραφεί η ακολουθία που επαναλαμβάνεται σχεδόν πάντα σε υποθέσεις κακοποίησης ή ακραίας εγκατάλειψης ζώων:
- πολίτες χτυπούν πόρτες, στέλνουν emails, παίρνουν τηλέφωνα
- ο Δήμος δίνει τυπικές απαντήσεις, παραπέμπει αλλού ή επικαλείται έλλειψη πόρων
- όταν το θέμα γίνει viral, ξεκινούν «άμεσες παρεμβάσεις» και δηλώσεις
Αυτό ακριβώς φοβούνται σήμερα αρκετοί κάτοικοι: ότι μετά το πρώτο κύμα δημοσιότητας, τα ζώα «κινδυνεύουν να ξαναγίνουν αόρατα».
Οι πολίτες που κατήγγειλαν το περιστατικό δεν ζητούν «θαύματα». Ζητούν τα αυτονόητα: σχέδιο, συνέπεια και εφαρμογή. Γιατί η διαχείριση των αδέσποτων δεν είναι περιστασιακή «κρίση» αλλά διαρκής υποχρέωση.
Με βάση όσα ήδη επισημάναμε στο πρώτο ρεπορτάζ, οι θεσμικές υποχρεώσεις ενός Δήμου στην πράξη μεταφράζονται σε:
- Συνεχές πρόγραμμα στειρώσεων, εμβολιασμών και σήμανσης (τσιπ)
- Συνεργασία με φιλοζωικά σωματεία και εθελοντές, με λειτουργικές δομές φιλοξενίας/περίθαλψης
- Γραμμή καταγγελιών και άμεση παρέμβαση σε περιστατικά κακοποίησης ή ακραίων συνθηκών
- Διαφάνεια: κονδύλια, αξιοποίηση, μετρήσιμα αποτελέσματα (στειρώσεις, υιοθεσίες, περισυλλογές, θεραπείες)
Οι νέες καταγγελίες ζητούν συγκεκριμένα χρονοδιάγραμμα για στειρώσεις στην περιοχή και ουσιαστική υποστήριξη (όχι αποσπασματική), ώστε να σταματήσει ο φαύλος κύκλος «γεννήσεις – καβγάδες – τραυματισμοί – παράπονα – σιωπή».
