Όλοι μας ευχόμαστε ολόψυχα περαστικά στο μικρό μας παιδί και γρήγορη επιστροφή εκεί όπου ανήκει: στο σχολείο του, στη δασκάλα του, στους συμμαθητές του, στην καθημερινότητα και στο χαμόγελό του.
Η σημερινή δύσκολη στιγμή ευχόμαστε σύντομα να γίνει μια μακρινή και αμυδρή ανάμνηση για το ίδιο και την οικογένειά του.
Δυστυχώς, μια άτυχη στιγμή στάθηκε αιτία για τον σοβαρό τραυματισμό του παιδιού. Από εκεί και πέρα, η άμεση και σωστή αντίδραση όλων όσοι βρέθηκαν στο σημείο συνέβαλε καθοριστικά ώστε να αντιμετωπιστεί γρήγορα το περιστατικό και να ακολουθήσει η απαραίτητη φροντίδα.
Τώρα όμως οφείλουμε, με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα, να δούμε τι πρέπει να αλλάξει ώστε να μη βρεθούμε ποτέ ξανά μπροστά σε ανάλογο συμβάν. Δεν αρκεί να λυπηθούμε, πρέπει να δράσουμε.
Στον δημόσιο διάλογο η θέση μου είναι ξεκάθαρη: η τοποθέτηση μηχανισμών καθυστέρησης κλεισίματος στις πόρτες αποτελεί μια αποδεδειγμένα ασφαλή και πρακτική λύση.
Αν υπήρχε σήμερα τέτοιος μηχανισμός στη συγκεκριμένη πόρτα, πολύ πιθανόν να μη μιλούσαμε για τραυματισμό.
Υποχρέωσή μας είναι να εντοπίζουμε τα προβλήματα, να τα αναδεικνύουμε και να τα λύνουμε πριν κοστίσουν σε ένα παιδί πόνο, φόβο ή κίνδυνο.
Το βέβαιο είναι ένα: αν δεν αλλάξει κάτι σήμερα, η πιθανότητα να επαναληφθεί κάτι αντίστοιχο αύριο παραμένει υπαρκτή. Και όταν πρόκειται για παιδιά, δεν έχουμε το δικαίωμα να περιμένουμε το επόμενο περιστατικό.
