Η κυβέρνηση επιλέγει να φωτογραφίζεται δίπλα σε χάρτες, έργα και εργολάβους, μα η ουσία παραμένει: η μεγαλύτερη κοινωνική και παραγωγική περιοχή της Βόρειας Ελλάδας, με χιλιάδες εργαζόμενους, μαθητές, οικογένειες, εξακολουθεί να μην έχει ούτε μία στάση Μετρό. Αντίθετα, βλέπει τα κονδύλια να κατευθύνονται σε βιτρίνες, σε έργα προβολής και σε επικοινωνιακές κινήσεις.

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης εμφανίζεται δραστήριος και αποφασιστικός — λύνει, λέει, «διαδικαστικά θέματα» και δείχνει πολιτική βούληση. Όμως η πραγματική βούληση δεν φαίνεται στις συσκέψεις και στα δελτία Τύπου. Φαίνεται εκεί που υπάρχει κοινωνική ανάγκη. Και στη δυτική Θεσσαλονίκη η ανάγκη είναι κραυγαλέα: συγκοινωνία, αστική αναβάθμιση, πρόσβαση, ποιότητα ζωής. Γιατί το Μετρό να τελειώνει στην Καλαμαριά και όχι στην Ευκαρπία; Γιατί οι επεκτάσεις να συζητούνται για χρόνια χωρίς καμία δεσμευτική χρονολογία;

Από τη Μενεμένη έως τη Σίνδο, οι πολίτες ακούνε για «ανάπτυξη» και «καινοτομία», αλλά βιώνουν καθημερινά μια άλλη πραγματικότητα: στάσεις χωρίς λεωφορεία, δρόμους χωρίς φως, νέους που μετακινούνται με αυτοκίνητα δεκαετιών γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή. Και τώρα, με το Μετρό να ετοιμάζεται να σταματήσει προσωρινά τη λειτουργία του για τεχνικές εργασίες, οι δυτικοί Θεσσαλονικείς αναρωτιούνται αν θα το δουν ποτέ να φτάνει μέχρι τις δικές τους γειτονιές.

Η εξαγγελία της «καινοτομίας» από τον δήμαρχο Αγγελούδη είναι μια ελπίδα, αλλά χρειάζεται στήριξη από την κεντρική πολιτική σκηνή — όχι αδιαφορία. Διότι χωρίς πολιτική πίεση, χωρίς σχεδιασμό και κοινωνική δικαιοσύνη, καμία πόλη δεν αλλάζει.

Η δυτική Θεσσαλονίκη δεν ζητά προνόμια. Ζητά απλώς να πάψει να είναι ο αθέατος καθρέφτης της κυβερνητικής αδράνειας. Και αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να μιλήσει για ίσες ευκαιρίες, ας ξεκινήσει από εδώ — από τη μεριά που δεν φαίνεται στα δελτία ειδήσεων, αλλά κρατά όρθια την πόλη.

ditika.gr