Δεν έλειψαν τα προβλήματα από την πρώτη ημέρα της εκ του σύνεγγυς διδασκαλίας για τα δύο πανεπιστήμια της πόλης, το ΑΠΘ και το ΠΑΜΑΚ.
Ήταν ξεχωριστή η χθεσινή μέρα για την πολυπληθή ακαδημαϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης καθώς, μετά ενάμιση χρόνο, επαναλειτούργησαν το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με φυσική παρουσία.
Τα προβλήματα δεν έλειψαν. Κάποια ήταν αναμενόμενα, καθώς η χθεσινή πρεμιέρα θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως προσομοίωση λειτουργίας υπό τους επιβεβλημένους υγειονομικούς κανόνες λόγω πανδημίας. Ορισμένα απ’ αυτά, όπως για παράδειγμα οι ουρές για τους απαραίτητους ελέγχους πιστοποιητικών εμβολιασμού, νόσησης και αρνητικών τεστ ενδεχομένως να εκλείψουν σταδιακά τις επόμενες ημέρες. Κάποια άλλα, όμως, έχουν διαρθρωτικό χαρακτήρα και είναι αδύνατον να επιλυθούν καθώς δεν υπήρξε σχετική μέριμνα εκ μέρους της Πολιτείας.
Λόγω του μεγάλου συνωστισμού, κατά τη χθεσινή πρώτη μέρα, οι έλεγχοι στις εισόδους των κτηρίων ήταν πλημμελείς. Σε πλείστες περιπτώσεις δεν ελεγχόταν η ταυτότητα όσων επιδείκνυαν πιστοποιητικά, προκειμένου να διαπιστωθεί η ταυτοπροσωπεία, ενώ από κάποια ώρα και μετά εγκαταλείφθηκαν σχεδόν πλήρως οι έλεγχοι. Κι απ’ ό,τι φαίνεται αυτό έγινε εις γνώση, ενδεχομένως και με την ανοχή των πρυτανικών αρχών, τουλάχιστον του ΑΠΘ, ο πρύτανης του οποίου δήλωσε ότι «το μείζον για τους φοιτητές είναι η επιστροφή στη δια ζώσης εκπαίδευση, ο έλεγχος είναι το έλασσον». Όμως, εάν δεν τηρηθούν τα υγειονομικά μέτρα, εάν εγκαταλειφθούν οι έλεγχοι ή ασκούνται πλημμελώς, ελοχεύει ο κίνδυνος επιστροφής στην… κανονικότητα της πανδημίας.
Αλλά ας ελπίσουμε ότι η κατάσταση με τους ελέγχους θα εξομαλυνθεί μέσα στις προσεχείς ημέρες. Εκείνο που δεν πρόκειται να εξαλειφθεί είναι ο μεγάλος συνωστισμός που παρατηρείται σε αρκετά μαθήματα, κυρίως του πρώτου έτους όπου υπάρχουν μεγάλα ακροατήρια εκατοντάδων φοιτητών. Το πρόβλημα το γνώριζαν τα πανεπιστήμια, το γνώριζε και το υπουργείο Παιδείας, αλλά δεν έγινε σχεδόν τίποτε προκειμένου να βρεθούν λύσεις. Με εξαίρεση το ΠΑΜΑΚ όπου με απόφαση των πρυτανικών αρχών διατέθηκαν επιπλέον χώροι διδασκαλίας, αξιοποιώντας χώρους όπως το κλειστό γυμναστήριο, το εστιατόριο κ.ά., καμία άλλη κίνηση δεν υπήρξε. Κι όμως θα έπρεπε.
Θα μπορούσε για παράδειγμα εγκαίρως, περίπτερα της γειτονικής Διεθνούς Εκθέσεως να μετατραπούν σε χώρους διδασκαλίας ώστε να σπάσουν όλα τα μεγάλα ακροατήρια. Ο αντίλογος σε αυτό είναι «και ποιος θα κάνει τη διδασκαλία, καθώς το διδακτικό προσωπικό δεν επαρκεί;». Πράγματι, υπάρχουν ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό, όπως υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις και σε υγειονομικό προσωπικό, αλλά τα νοσοκομεία προσπάθησαν, και ως ένα βαθμό το κατάφεραν, να ανταποκριθούν στο πρωτοφανές έργο το οποίο κλήθηκαν να διαχειριστούν. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και με το διαθέσιμο διδακτικό προσωπικό των ΑΕΙ, φυσικά με το αζημίωτο, με την καταβολή δηλαδή, κάθε υπερωριακής απασχόλησης, προκειμένου να βγει σε πέρας αυτή η παράξενη χρονιά. Όμως, ούτε το υπουργείο, ούτε οι πρυτανικές αρχές, σχεδίασαν ή διεκδίκησαν τέτοιες λύσεις. Το αποτέλεσμα είναι δεκάδες φοιτητές σε καθένα απ’ αυτά τα μαθήματα, των μεγάλων ακροατηρίων, να μην μπορούν να τα παρακολουθήσουν, αλλά ούτε και να τα αναπληρώσουν, μιας και δεν υπάρχει δυνατότητα τηλεκπαίδευσης. Βεβαίως, δεν αποκλείεται στο τέλος, οι φοιτητές, απογοητευμένοι ή και θορυβημένοι από τις συνθήκες διδασκαλίας να επιλέξουν να απέχουν, οπότε οι αίθουσες τότε θα περισσεύουν. Αλλά αυτό θέλουμε;
