Περπατάς στους δρόμους του Κορδελιού και του Ευόσμου και νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ζώνη εργοταξίου που εγκαταλείφθηκε στη μέση των εργασιών. Σκαψίματα, λακκούβες, καλώδια εκτεθειμένα, μπετά που χάσκουν — και στο φόντο, μια Δημοτική Αρχή που μοιάζει απλώς να παρακολουθεί ανήμπορη.
Οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας και τηλεπικοινωνιών, που ήρθαν για να περάσουν τα δίκτυα οπτικών ινών, έσκαψαν τους δρόμους, έβαλαν τα καλώδιά τους και εξαφανίστηκαν. Άφησαν πίσω τους μια πόλη γεμάτη πληγές, με δρόμους επικίνδυνους για οδηγούς και πεζούς, με καλώδια να προεξέχουν από την άσφαλτο και με πεζοδρόμια που διαλύθηκαν.
Η καθημερινότητα των πολιτών έχει γίνει μαρτύριο — και όλα αυτά στο όνομα της «ψηφιακής ανάπτυξης».
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ίδιες οι εταιρίες και οι εργολάβοι τους. Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως ο Δήμος δείχνει ανήμπορος να επιβληθεί. Ναι, επιβλήθηκαν πρόστιμα 17.000 ευρώ — μια κίνηση που στα χαρτιά φαίνεται “δυναμική”.
Αλλά στην πράξη; Τα χρήματα θα εκταμιευθούν άμεσα ή θα κολλήσουν σε νομικές γραφειοκρατίες των εταιριών; Οι δρόμοι παραμένουν όπως τους άφησαν: σπασμένοι, επικίνδυνοι και ντροπιαστικοί.
Γιατί αν ο Δήμος είχε πραγματικά τη βούληση και την ικανότητα να προστατεύσει την πόλη του, δε θα χρειαζόταν οι πολίτες να βγάζουν φωτογραφίες και να καταγγέλλουν τις κακοτεχνίες στα social media. Θα είχε ήδη απαιτήσει αποκατάσταση, θα είχε παγώσει άδειες, θα είχε σταματήσει τα έργα μέχρι να τηρηθούν οι όροι.
Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε μια διοίκηση που περιορίζεται σε ανακοινώσεις και υποσχέσεις, μια δημοτική μηχανή που κινείται αργά, με τρόπο που δίνει την εντύπωση πως φοβάται να τα βάλει με τις “μεγάλες εταιρίες”.
Κι έτσι, οι κάτοικοι του Ευόσμου και του Κορδελιού πληρώνουν το τίμημα της απραξίας.
Δεν γίνεται κάθε δρόμος να μετατρέπεται σε παγίδα. Δεν γίνεται να βλέπεις καλώδια να προεξέχουν από το οδόστρωμα και να σκέφτεσαι ότι είναι φυσιολογικό. Δεν γίνεται να περνάς με το αυτοκίνητο και να τρέμεις μην “πέσεις” σε μια πρόχειρα καλυμμένη τομή.
Και δεν γίνεται να έχουμε δημοτική αρχή που περιορίζεται στο ρόλο του θεατή.
Η ανάπτυξη δεν είναι μόνο να φέρεις οπτικές ίνες. Είναι και να διασφαλίσεις ότι η πόλη σου δεν θα μετατραπεί σε βομβαρδισμένο τοπίο.
Αν η δημοτική διοίκηση δεν μπορεί να επιβάλει κανόνες, αν δεν μπορεί να προστατέψει την ασφάλεια των δημοτών της, τότε ποιος ο ρόλος της; Να βάζει πρόστιμα-σταγόνα στον ωκεανό και να φωτογραφίζεται μπροστά σε έργα που δεν επιβλέπει;
Το Κορδελιό και ο Εύοσμος αξίζουν κάτι παραπάνω από δηλώσεις καλής πρόθεσης. Αξίζουν μια διοίκηση που να απαιτεί, να πιέζει, να ελέγχει — όχι να σιωπά και να παρακολουθεί τα πάντα να διαλύονται.
Γιατί η ευθύνη δεν ανήκει μόνο σε αυτούς που έσκαψαν. Ανήκει και σε εκείνους που τους άφησαν να σκάψουν ανεξέλεγκτα.
Κι όσο οι εταιρίες συνεχίζουν να κάνουν τα έργα τους χωρίς κανόνες και χωρίς έλεγχο, η εικόνα της πόλης μας θα παραμένει αυτή: μια πληγή που δεν κλείνει, ένα σύμβολο προχειρότητας — και μιας δημοτικής ανικανότητας που πλέον δεν κρύβεται.
Σεφερίδης Π.
