Ραγδαίες φαίνεται πως είναι το τελευταίο διάστημα σε περιφερειακό επίπεδο οι εξελίξεις που αφορούν την Δυτική Θεσσαλονίκη η οποία και μετά τα δύσκολα λόγω δημοσιονομικών περιορισμών μνημονιακά χρόνια επανεντάσσεται σε κεντρικό άξονα ενδιαφέροντος ανάπλασης και εκσυγχρονισμού ακολουθώντας και μια γενικότερη επενδυτική τάση που αφορά ολόκληρη την Θεσσαλονίκη. Fly over, Μετρό, συζητήσεις για προαστιακό, data centers και το νέο μητροπολιτικό πάρκο Παύλου Μελά ειναι μόνο μερικά απο αυτά ,τα οποία και ανεβάζουν την δημοτικότητα της πόλης κατακόρυφα αναδεικνύοντας εκ νέου την σημασία και τον ρόλο της. Δειλές είναι ωστόσο οι κινήσεις μεταφοράς του ενδιαφέροντος και στις δυτικές συνοικείες οι οποίες, μάλλον αποσβολωμένες στέκονται και παρατηρούν ως θεατές τα μεγάλα έργα ανάπλασης και εκσυγχρονισμού που λαμβάνουν χώρα «προς ανατολάς», αναμένοντας υπομονετικά και την σειρά τους(!) Μια σειρά η οποία ανέκαθεν ιστορικά επιζητούσε υπομονή.
Άδικο θα πει κανείς. Όχι και τόσο αδικαιολόγητο ενδεχομένως καθώς οι πρωτοβουλίες και οι πιέσεις τουλάχιστον όσον αφορά το δικό μας δήμο καθώς φαίνεται είναι κάτι παραπάνω από δειλές.
Η δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου Παύλου Μελά στον όμορο δήμο παίρνει σάρκα και οστά και εισέρχεται στην φάση υλοποίησης του αποδεικνύοντας εμφατικά πως ακόμη και με αρκετές γραφειοκρατικές ανωμαλίες πόροι και κονδύλια υπάρχουν όταν ο σχεδιασμός για ένα μεγάλο έργο είναι συμπαγής και κατα το δυνατόν ευέλικτος.
Το στρατόπεδο Ζιάκα ,εδώ στον δήμο μας θα μπορούσε να πάρει αντίστοιχο δρόμο, αξιοποιώντας την μεγάλη του έκταση ούτως ώστε να δημιουργηθεί ένα ευρωπαϊκών προδιαγραφών μητροπολιτικό πάρκο. Έργο το οποίο όλοι σκέφτονται αλλά κανείς δεν υλοποιεί.
Ενώ έντονο είναι το ενδιαφέρον και για την αξιοποίηση του στρατοπέδου Γκόνου στην κοινότητα της διαλογής το οποίο αρκετοί επενδυτές εξετάζουν την κατάθεση προτάσεων ούτως ώστε να εξελιχθεί σε ένα logistics hub αναβαθμίζοντας τον ρόλο της περιοχής.
Όλα τα παραπάνω μαζί και με τους σχεδιασμούς της κεντρικής κυβέρνησης για τον Προαστιακό και το Μέτρο στα δυτικά πιστοποιούν ότι η δυτική Θεσσαλονίκη έχει προοπτική και παρά τις χρόνιες αγκυλώσεις ,πρωτοβουλίες και περιθώρια υπάρχουν αρκεί να αξιοποιηθούν δυναμικά.
Ίσως ωστόσο να μην είμαστε και έτοιμοι να υποδεχτούμε αυτά τα μεγάλα έργα υποδομών όταν αδυνατούμε σε δημοτικό επίπεδο να απαντήσουμε δυναμικά σε μικρότερα προβλήματα που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών. Η σημερινή διοίκηση του Δήμου μας αριθμεί ήδη 15 μήνες της θητείας της και παρά τα θετικά βήματα που έχει κάνει στερείτε ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων που θα αλλάξουν την καθημερινότητα στον δήμο. Κυκλοφοριακό, καθαριότητα και πεζοδρόμηση παραμένουν αν όχι στην ίδια τραγική κατάσταση που ήταν ίσως και σε χειρότερη. Ειδικά όταν οι μισοί και παραπάνω κάδοι είναι χωρίς κάλυψη ,εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες ή όταν η ανομία στα παράνομα παρκαρίσματα και στο κυκλοφοριακό κομφούζιο παραμένει ανέγγιχτη ή όταν για την αλλαγή προβληματικών σηματοδοτώνχρειάζεται να επέλθει ένα διάστημα 14 ημερών για να επιλυθεί το ζήτημα . Αυτές είναι πρωτοβουλίες για τις οποίες οι δημότες αναζητούν συμμέτοχο και όχι για το ποιος συντέλεσε περισσότερο ή λιγότερο στην ανάπλαση του πάρκου Σμύρνης.
Την ίδια στιγμή άνωθεν περιφερειακού ο Εύοσμος αναπτύσσεται ραγδαία με πληθώρα νεόδμητων κτηρίων και πολυκατοικιών να ανεγείρονται απαντώντας στην ιδιαίτερα αυξημένη ζήτηση νέων κατοικιών για νέους και οικογένειες και σε αυτήν την κατάσταση ο Δήμος παραμένει παρατηρητής. Καμία ουσιαστική πρωτοβουλία στην εξέλιξη και στην ανάπτυξη της περιοχής ενώ παράλληλα απουσιάζει εμφανώς στην επικοινωνία με τους πολίτες της περιοχής «άνωθεν» οι οποίοι ανέκαθεν (για να μην λησμονούμε και προηγούμενες διοικήσεις) αυτοπροσδιορίζονται ως ξεχασμένοι. Και πως να μην αισθάνονται έτσι άλλωστε όταν στο δημοτικό συμβούλιο τα θέματα προς συζήτηση είναι περισσότερο εθιμοτυπικά και όχι ουσιαστικά καθώς ζητούμενο είναι η ένταση και η ειρωνία και όχι ο ποιοτικός και εποικοδομητικός διάλογος. Τι λέω και εγώ άλλωστε…περιμένω πάρα πολλά ενδεχομένως από ένα διοικητικό σώμα που έχει μάθει σε συζητήσεις καφενείου και οριακά οπαδικών προτύπων οι οποίες γίνονται υπό την ανέχεια (αν όχι την αποδοχή) του προέδρου που είναι φανερά κατώτερος των περιστάσεων. Σε αυτό σαφέστατα οι ευθύνες δεν είναι αποκλειστικές και πρωτόγνωρες ,άλλωστε τα ίδια συνέβαιναν τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο η τοξικότητα των τελευταίων μηνών είναι εντόνως παραδειγματική!
Αναρωτιέμαι τι είδους δημοτικό συμβούλιο νέων θα ήταν σε θέση να δημιουργήσει υπό αυτήν την εμπειρία η διοίκηση που τόσο σημασία έδινε προεκλογικά στην σύσταση του ,αλλά καθόσον φαίνεται και αυτή η πρωτοβουλία κινείται παράλληλα με την συνολική εικόνα του δήμου.
Οι παραπάνω σκέψεις αντανακλούν μια υποκειμενική αλλά σίγουρα όχι αβάσιμη οπτική των προβλημάτων και των προκλήσεων που καλείται να αντιμετωπίσει ο Δήμος και που μάλλον μέχρι τώρα δεν δείχνει να αντιδρά δυναμικά. Η Θεσσαλονίκη αλλάζει και σαφέστατα υπό αυτό το πρίσμα αλλάζουν και οι κατα τόπους περιοχές της ,οι οποίες καλούνται να λειτουργήσουν γρήγορα, αποτελεσματικά και με σχέδιο εφόσον θέλουν όντως να πρωταγωνιστήσουν στις εξελίξεις. Μέχρι τώρα το επίθετο πρωταγωνιστής σίγουρα δεν μας ταιριάζει…
Π. Σεφερίδης
